Van vuilnisbelt naar Paradijs

Eigenlijk krijg ik geen letter op papier.

Ik word er alleen nog maar meer emotioneel van. Mijn man is verslagen, gebroken, totaal kapot . 27 jaar levenswerk gaat aan hem voorbij. Van vuilnisbelt naar paradijs. Dag in, dag uit. Voor zijn gezin, voor heel veel mensen die wij kennis willen laten maken met het geheim van Aalsmeer, de Westeinderplassen. Jaar in, jaar uit , elke dag met volle overtuiging en passie aan de gang om dit paradijs een paradijs te laten blijven. Dit gaat echt niet vanzelf Een plek met ook een aantal hutjes voor materialen welke nodig zijn voor dit enorme onderhoud of om gewoon in te schuillen en in de winter op te warmen. Maar ook gewoon meerdere plekken om plezier te maken met elkaar en genieten van al het moois wat het eiland inmiddels is geworden.

Dan is er ineens een brief, na bijna 30 jaar die zegt ; alles afbreken wat je hebt gecreëerd. Alles en iedereen die je al die jaren kennis hebt laten maken met dit prachtige gebied, maakt niet uit. Stoppen met toezicht houden in dit gebied, maakt niet uit. Burgemeesters, wethouders, mdw van gemeente, handhaving en politie iedereen wist ons te vinden, maakt niet uit. In plaats van bedankt voor het gebruik en al je hulp , het hele paradijs afbreken en binnen 6 weken en rap wat. Ik ben de vrouw van die man die zijn wereld instort, helemaal kapot.

Of het een trouwreportage, huwelijksaanzoek, meerdere officiële ja woorden, een laatste verjaardag, pensioenfeestje van de secretaresse van 7 Aalsmeerse burgemeesters, een babyshower, zeg het maar, iedereen wilde dat beleven op een van de mooiste eilanden van de Westeinder. Inclusief de burgerlieden zelf, de samenwerking Aalsmeer met Amstelveen, waar vier je dat op VissersVreugd. Visit Aalsmeer promoten waar doe je dat, vanaf VissersVreugd.

En nu dit mooie historische iconische eiland van de kaart vegen, gezicht omdraaien en nek toekeren naar de man die dit gebouwd heeft en hem de afgrond in helpen. Dag in, dag uit, bijna 30 jaar lang zijn levenswerk voor zijn gezin, kinderen en inmiddels kleinkinderen maar ook voor al mensen die hier onvergetelijke momenten hebben beleefd en hebben gemaakt.

Dit doet zeer. Waarom zo??
Ook u heeft hiervan genoten van het inmiddels in bijna 30 jaar opgebouwde paradijs. Nooit eerder een halt toegeroepen of ergens over aangesproken terwijl handhaving wekelijks Jan wist te vinden voor informatie over de poelnomaden of andere incidenten. Hij is de ogen en oren voor handhaving op het moment dat zij er niet zijn.

Ik snap hier helemaal niets van, ga je zo met je burgers om?
Wellicht opent dit ogen en komen wij er samen uit. Hoe mooi zou dat zijn.