Liefde voor een stukje westeinder

Ons paradijsje, ja zo noemen wij dat en ervaren we dat ook zo.

Wij huren nu al ongeveer 4 jaar dit eilandje, we zijn er op een bijzondere manier aan gekomen en ook precies op het goede moment. De reden is dat mijn vrouw al bijna vier jaar long covid heeft en erg slecht tegen prikkels kan, tja en als je gewoon in een rijtje woont heb je al snel kinderen die schreeuwen enz. Wij hebben het geluk dat het op ons eiland erg rustig en stil is. Mijn vrouw geniet enorm van de rust en zeker in het voorjaar van die ene fuut met jong wat voorbij zwemt.

Wij hebben momenteel twee schuurtentjes voor opslag en om er ook te kunnen leven, hierbij denk ik aan een keukentje, toiletje, stoelen, kussens, grasmaaier, ander gereedschap, windscherm, en niet te vergeten in het geval van mijn vrouw een bed om op uit te rusten. Dit kunnen wij nooit opslaan in de door de gemeente nu gestelde afmetingen.

Ik snap aan de ene kant de gemeente wel dat er ergens een grens getrokken dient te worden maar we hebben recent door alle slootjes gevaren en wat ons opviel was, dat de eilandjes met een gebouwtje of tent (en dan heb ik het niet over de maten) in het algemeen juist keurig zijn onderhouden en in mijn ogen een aanwinst is voor het gehele gebied.

Waar ik mij wel aan stoorde waren de verwaarloosde eilandjes met soms ook een verwaarloosde boot ernaast om op te leven wat blijkbaar wel mag daar het in het water ligt en niet een gebouw op het eiland is.

Als we het over gevolgen hebben als we onze opslag moeten afbreken, is dat einde verhaal eiland dan gaat worden. We hebben een klein bootje waar niets op past en we kunnen niet steeds alles meenemen, wat in de situatie van mijn vrouw ook absoluut niet kan i.v.m. haar beperkte energie.

Hoe nu verder, en dit schrijf ik wetende dat het een moeilijke materie blijft is het volgende. Laat de gemeente zich eerst concentreren op de verwaarloosde eilanden en boten en adviseer alle eiland bezitters om de opslag plekken zodanig te camoufleren middels struiken of bomen dat dit het aanzien van de eilandjes niet verstoord.

Ik heb het geluk dat ik bijna alles achter een haag heb, en als ik het kan, kan iedereen daar aan werken, zo is de gemeente blij en de eilandbezitters kunnen blijven genieten van dit unieke stukje Nederland.

Ik hoop dat mijn vrouw, en ikzelf, hier nog jaren van kan en kunnen blijven genieten, en niet dat we straks onze opslag moeten afbreken omdat hij toevallig een meter te groot is. Hier komt ook naar voren dat individuele aanpak enorm belangrijk is.

Ik wens iedereen veel wijsheid toe in de beslissingen die genomen moeten worden.