Een oase van rust die extra betekenis kreeg

Geachte heer/mevrouw,

Naar aanleiding van de recente communicatie van de gemeente Aalsmeer over het gebruik van ons eiland in de Westeinderplassen willen wij graag onze kant van het verhaal toelichten.

Wij hebben ons eiland inmiddels bijna 50 jaar in ons bezit. Het eiland is voor ons en onze familie veel meer dan alleen een stuk grond of een recreatieobject. Het is een plek die al bijna een halve eeuw onderdeel is van ons familieleven en waar wij met grote zorg en verantwoordelijkheid mee omgaan.

Wij zijn inmiddels 82 en 84 jaar oud. De huidige opstelling van de gemeente raakt ons diep. Wij hebben gedurende deze zeer lange periode van eigendom geen aanleiding gehad om te veronderstellen dat ons gebruik niet zou zijn toegestaan. De plotselinge nadruk op strikte handhaving zorgt bij ons voor veel onrust en spanning. Dat is op onze leeftijd bijzonder belastend.

Wij zijn van mening dat wij het eiland op een normale, zorgvuldige en maatschappelijk verantwoorde manier gebruiken. Wij hebben nooit de bedoeling gehad om regels te overtreden of de gemeente voor een voldongen feit te plaatsen.

De kern van ons gebruik is altijd geweest: • Behouden van de natuurlijke uitstraling van het eiland • Respect voor en bewust omgaan met de natuur • Plegen van noodzakelijk onderhoud aan het eiland om het in stand te houden voor de lange termijn • Het eiland gebruiken als familieplek • Rust en geen overlast voor anderen • Genieten van de watersport en het water • Gastvrijheid tegenover familie, vrienden en bekenden • Het doorgeven van onze normen, waarden en liefde voor de natuur aan volgende generaties • Het voorkomen van onnodige bebouwing en verharding

Er is bij ons geen sprake van een bedrijfsmatige exploitatie, grootschalige recreatie of activiteiten die tot overlast voor de omgeving leiden. Integendeel: rust, natuur, familie en het zorgvuldig onderhouden van het eiland staan bij ons centraal. Wij vinden het moeilijk te begrijpen dat ons gebruik dat al een halve eeuw feitelijk bekend en zichtbaar is geweest, nu plotseling als een probleem wordt benaderd. De indruk ontstaat dat beleid dat jarenlang niet of nauwelijks is gehandhaafd, nu ineens strikt wordt toegepast.

Wij verzoeken u daarom om ons niet te benaderen alsof wij bewust een ongewenste situatie hebben gecreëerd. Dat doet geen recht aan onze intenties en ook niet aan de werkelijkheid zoals wij die al tientallen jaren ervaren. Wij willen vooral de rust, natuur, het karakter en de familiefunctie van het eiland behouden en doorgeven aan de volgende generaties.

Er is nu een stichting ontstaan met diverse eilandeigenaren die net als wij een verhaal te vertellen hebben en die net zo veel passie voelen voor het behouden van dit mooie gebied. Wij hopen dat de gemeente zich realiseert dat het in gesprek gaan met dit samenwerkingsverband van enthousiaste eigenaren een beter resultaat kan leveren dan jarenlang juridisch getouwtrek en het opleggen van dwangsommen. Onze dochter en schoonzoon delen ook hun verhaal hieronder.

Met vriendelijke groet,

Verhaal van een eilanddochter Het eiland’ is al bijna 50 jaar een begrip in de familie. Aangekocht in de jaren ‘70, toen als gezin met 2 jonge kinderen (waarvan ik er eentje was). Nu aangevuld met aanhang, 4 kleinkinderen en 5 achterkleinkinderen. Het eiland als paradijselijk plek waar we nieuwe energie opdoen, weg van stress, drukte en hitte. Maar ook een toevluchtsoord waar we ons kunnen herpakken bij verdriet en ziekte. Die fijne plek is niet een vanzelfsprekendheid. Toen we het kochten was het een kleine vuilnisbelt. De vorige eigenaar had zijn lege bierflesjes en kapotte tuinstoelen gewoon achter zich in het riet gegooid. Zakken vol hebben we naar de stort gebracht. Mijn jeugd is doorspekt met ‘eilandprojecten’ als baggeren, schoeiing vernieuwen, gebrachte grond rondkruien, maaien, snoeien. Maar ook kanoën, zeilen, surfen, zwemmen, bloementuin of moestuin verzorgen, barbecueën en ontspannen. Altijd met respect en liefde voor de rust en de natuur. De eeuwige strijd tegen de brandnetels en de bramenstruiken, zelfs dat is poëtisch op het eiland. Als ik in ‘het bos’ de bramenstruiken snoei, heb ik altijd weer gezelschap van een roodborstje. Robin - zo heb ik hem maar genoemd - weet namelijk dondersgoed dat ik met mijn gesnoei allerlei lekkers in de bodem omwoel. Als ik me even omdraai maakt hij snel gebruik van dat buffet. Geweldig toch? Mijn ouders, ondertussen 84 en 82, zijn nog steeds graag op het eiland. Het houdt ze in beweging, het past zich altijd aan hun rustige tempo aan en het maakt dat kleinkinderen en achterkleinkinderen heel graag bij ze op bezoek komen. Ze maken zich zorgen over de stappen die de gemeente aankondigt en ook de haast die de gemeente uitstraalt. Ik hoop van harte dat het hun tijd nog gewoon bij het oude blijft. Met vriendelijke groet,

Aanvulling schoonzoon Met deze brief wil ik graag mijn persoonlijke situatie en mijn bezwaren kenbaar maken met betrekking tot het voorgenomen handhaven op het vermeende oneigenlijke gebruik van de recreatie-eilandjes in de Westeinderplassen. Het eiland waarover ik spreek is eigendom van mijn schoonouders. Inmiddels kom ik hier al ruim 25 jaar. In die periode is het eiland voor mij en mijn familie een zeer belangrijke plek geworden. Het is voor ons geen plek waar sprake is van overlast of intensief gebruik, maar juist een oase van rust en natuur. Ik heb sinds mijn 55e de ziekte van Parkinson. Juist daarom heeft het eiland voor mij een bijzondere betekenis. De rust en de natuurlijke omgeving zorgen ervoor dat ik weinig prikkels ervaar en daadwerkelijk tot rust kan komen. Waar het dagelijks leven soms veel prikkels met zich meebrengt, ervaar ik op het eiland de ruimte en stilte die voor mij erg waardevol zijn. Hierdoor gebruik ik minder medicatie waardoor ik ook minder bijwerkingen ervaar. Het verblijf op het eiland is voor mij dan ook meer dan alleen recreatie. Het klussen en onderhouden van het eiland werkt voor mij zelfs therapeutisch. Bezig zijn met mijn handen helpt bij het behouden van mijn motorische functies. Het onderhouden van de omgeving en het werken in de buitenlucht geeft mij afleiding, ontspanning en een gevoel van voldoening. Ons prikkelarme eiland biedt mij daarmee een plek waar ik op mijn eigen manier actief kan zijn en tegelijkertijd tot rust kan komen. Een eventuele handhaving zou voor mij dan ook veel verder gaan dan het beëindigen van een bepaalde vorm van recreatief gebruik. Het zou betekenen dat een belangrijke plek waar ik tot rust kom en die een positieve bijdrage levert aan mijn dagelijks functioneren, voor mij verloren kan gaan. Ik hoop dat de gemeente niet alleen naar de regels kijkt, maar ook naar de achterliggende situatie en naar de waarde die een dergelijk eiland voor een individuele gebruiker kan hebben. Met vriendelijke groet