Van moeras naar Familie-eiland

Mijn man is een echte Aalsmeerder en werkt op en rond de Westeinderplassen. Water heeft eigenlijk altijd een belangrijke rol in ons leven gespeeld. We hebben vrijwel altijd een bootje gehad en waren veel op de plas te vinden, ook toen onze dochters nog klein waren.

In 2014 kregen wij onverwacht de kans om een eiland te kopen. Onze dochters waren toen vier en zes jaar oud. In eerste instantie twijfelden we. Het eiland verkeerde bepaald niet in goede staat: het was eigenlijk een moerassig en dichtgegroeid stuk grond zonder behoorlijke beschoeiing, en er moest enorm veel aan gebeuren. Toen een andere koper zich meldde, dachten we aanvankelijk dat het misschien beter was om het aan ons voorbij te laten gaan. Maar die koper haakte uiteindelijk af, juist omdat er zoveel werk aan het eiland nodig was. Toen hebben wij toch besloten de stap te zetten.

Vanaf dat moment waren we er ieder vrij uurtje te vinden.

We begonnen met opruimen en snoeien. Aan de kant van de Westeinderdijksloot hebben we veel begroeiing weggehaald zodat de doorvaart weer beter werd. Daarna volgden nog veel meer werkzaamheden: ophogen waar dat nodig was, een nieuwe beschoeiing rondom, een steiger om de boot veilig aan te leggen, gras zaaien en nieuwe beplanting aanbrengen.

Langzaam veranderde het eiland van een verwaarloosd en moerassig stuk grond in een plek waar wij met ons gezin ontzettend veel plezier aan beleefden.

We zijn er eigenlijk het hele jaar door te vinden. Niet alleen in de zomer, maar ook in andere seizoenen voor onderhoud, snoeiwerk, opruimen en het controleren van het eiland en de beschoeiing.

Omdat er op de Westeinderplassen helaas regelmatig spullen worden vernield of gestolen, hebben we op een gegeven moment een container geplaatst om gereedschap en andere spullen veilig en droog te kunnen bewaren. Later kwam daar een hutje bij, vooral om bij slecht weer even te kunnen schuilen, je om te kleden na het zwemmen of tijdens werkzaamheden even droog te kunnen zitten. En ja, daarna nog meer opslagplekken, omdat het zo uitkwam. Dat gebruik is in de loop der jaren eigenlijk alleen maar vanzelfsprekender geworden.

Onze dochters zijn inmiddels ouder en hebben zelf een bootje. Zij gaan graag met vrienden naar het eiland om te suppen, zwemmen, badmintonnen of gewoon samen te ontspannen. Ook wij ontvangen er regelmatig vrienden. Het is een plek geworden waar mensen elkaar ontmoeten, samen eten en drinken en genieten van het water en de natuur.

Wat daarbij vaak wordt onderschat, is de sociale structuur die rondom de eilanden bestaat. Veel vaste eilandbezitters kennen elkaar. We houden een oogje in het zeil, waarschuwen elkaar wanneer we iets vreemds zien en letten ook op elkaars eigendommen. Juist doordat er regelmatig mensen aanwezig zijn, is er sociale controle op het water en rondom de eilanden.

Voor ons is het eiland daarom veel meer dan alleen een perceel grond.

We hebben er in de afgelopen twaalf jaar ontzettend veel tijd, energie en geld in geïnvesteerd. We hebben het eiland opgeknapt, onderhouden en ervoor gezorgd dat het een nette en goed bruikbare plek is geworden. Tegelijkertijd is het een belangrijk onderdeel geworden van ons gezinsleven en van de jeugd van onze dochters.

Wij begrijpen dat er regels nodig zijn en dat excessen, vervuiling en permanente bewoning niet gewenst zijn. Daar staan wij ook niet voor.

Wat wij wel hopen, is dat er ruimte blijft voor een redelijke en praktische oplossing: een beperkte, afsluitbare opslagvoorziening voor onderhoudsmateriaal en een klein schuilhutje. Zonder veilige opslag en enige beschutting wordt het onderhouden en gebruiken van een eiland dat uitsluitend per boot bereikbaar is aanzienlijk moeilijker.

Wij willen ons eiland graag blijven onderhouden en gebruiken zoals we dat al jaren doen: als een plek voor recreatie, natuur, familie en vrienden.

Onze wens is daarom niet om onbeperkt te mogen bouwen, maar om samen met de gemeente tot een oplossing te komen waarmee het eiland ook in de toekomst netjes onderhouden, veilig gebruikt en met plezier doorgegeven kan worden aan een volgende generatie.